===================================================================================================
“L’oreille va toujours à l’école” zei onze gids in Djenné, de lemen stad in Mali, het land in West-Afrika waar ik in februari 2010 een kleine twee weken op reis was. De gids heeft gelijk. Het oog leert ook dagelijks bij trouwens, kijk maar:
Het einde van de markt in Segou. Ik heb wel vijf verschillende stoffen gekocht bij het vrouwencollectief dat de stoffen maakt. De nieuwe stof ter ere van internationale vrouwendag was er ook! Iets verder op krijgt een ezel op zijn kop omdat hij de verkeerd geladen kar niet in evenwicht kon houden. De kar kiepte achterover. Nadat de ezel, die mee de lucht in ging, weer met zijn vier poten op de grond stond, kreeg hij slaag. Ik wilde in opstand komen en stennis maken, maar de gedachte dat mensen daar een leven hebben dat niet zo heel veel beter is dan dat van de ezel, bracht mij het zwijgen toe.
Wandelen in de Dogon, een berggebied aan de Zuidkant van de Sahel, meer dan 40 graden. Slapen in de gierende wind (bijzondere ervaring!) en dorpen bezoeken waar het leven de laatste eeuwen nauwelijks veranderd is. Touw komt van de bast van de baobapboom, water haal je in calabassen, gierst stamp je in een uitgeholde boomstam. Vindingrijkheid op de km2!
Februari 2010, need I say more?
================================================================================================================
Een aanrader: schrijfster Marian Boyer stuurt haar lezers ieder woensdagmorgen een korte tekst toe. Dit zijn ware cadeautjes! Hieronder staat een favoriete van mij:
“Af en toe heb ik zeer angstige gedachten, zoals: Heleen van Royen, Susan Smit, Marlies Dekkers en Connie Palmen zijn een voorbeeld geworden voor velen. Daar hoort een tamelijk grote mond bij, een eigen accent, een visagist, iemand die je kostuums naait en dingen zeggen als: grootse mensen omringen zich alleen met grootse mensen. (Palmen). Ik denk dat dit de geldende waarheid is geworden en dat dat lelijke voor velen zich maar uitbreidt en uitbreidt, en dan breekt het zweet mij uit. Ik weet namelijk zeker dat Palmen met grootse mensen niet haar slager of haar verwarmingsmonteur bedoelt, ze bedoelt de mensen met wie zij zichzelf omringt, mensen die grootse dingen van zichzelf moeten zeggen. Mindere goden, zegt Palmen ook, laten zich de bewondering aanleunen van minder getalenteerden. Of zoiets, ik heb geen zin dat nog eens op te zoeken, het komt toch op hetzelfde neer: op de mallotigheid van de zelfvergroting. Dat hoort niet vind ik, en ik blijf dat vinden. Ik geloof niet dat het leven zonder aarzeling kan. Ik hoop openlijk op strenge straffen voor mensen zonder aarzeling, maar die blijven altijd uit, mijn hoop is volledig zonder zin….” lees verder
===================================================================================================================
HET SCHRIJVEN VAN EEN C.V.
Wat moet je doen?
Je moet een aanvraag indienen
En bij die aanvraag een C.V. insluiten.
Ongeacht de lengte van het leven
Moet het C.V. kort zijn.
Bondigheid en selectie zijn verplicht.
Vervang landschappen door adressen
En wankele herinneringen door vaste data.
Wie jou kent is belangrijker dan wie jij kent.
Reizen alleen indien buitenslands.
Lidmaatschappen waarvan, maar niet waarom
Onderscheidingen zonder waarvoor.
Schrijf zo alsof je nooit met jezelf hebt gepraat
En altijd ver uit je eigen buurt bent gebleven.
Ga zwijgend voorbij aan honden, katten en vogels,
Rommeltjes van vroeger, vrienden, dromen.
Liever de prijs dan de waarde,
De titel dan de inhoud.
Eerder nog de schoenmaat dan waarheen hij loopt,
Hij voor wie jij doorgaat.
Daarbij een foto met één oor vrij.
Zijn vorm telt, niet wat het hoort.
Wat hoort het dan?
Het dreunen van de papiervernietigers.